Het is dus alweer een half jaar geleden dat ik terug kwam, en over 9 dagen een jaar geleden dat ik vertrok. Het eerste wat ik zou moeten zeggen; ik mis Japan ontzettend! Vooral nu er weer een hele groep mede studenten richting het verre Oosten zijn vertrokken. Ik mis niet alleen het avontuur, het reizen, het eten, de starbucks, maar vooral de mensen, en hoe mensen daar met elkaar omgaan. Meteen na terugkomst in Nederland werd ik eraan herinnert hoe vreselijk arrogant, onbeleefd en kortaf iedereen hier is. In de supermarkt stond ik al weer met een smile op m'n gezicht, klaar om 5 x te bedanken, tot ik het hoofd van de altijd chagrijnige cashiere zag, met een al even chagrijnige houding. "Laat maar weer", dacht ik. Na 2 dagen Nederland had ik er wel weer genoeg van. Inmiddels ben ik er ( helaas ) weer aan gewend geraakt.
Zoals iedereen op het nieuws heeft gezien, ligt Japan tegenwoordig in een puinhoop. Het is echt vreselijk, en iets dat ze absoluut niet verdienen! We kunnen alleen maar hopen dat de situatie niet erger word, en dat de slachtoffers zsm geholpen worden. Gelukkig heb ik iedereen die ik ken in Japan kunnen bereiken, en is iedereen in orde! Sanbe sensei heeft zelfs een super schattige baby gekregen in februari!!! Helaas zijn de stages naar Jissen ( in Tokyo dus ) wel afgelast, de precieze rede weet ik niet. Ik vind het voor Sonetka en Evy, de 2 meisjes die zouden gaan, in ieder geval ontzettend jammer! Vooral omdat de andere 8 ( ofzo ) mensen hun studiestage naar Kyoto wel gewoon kunnen voortzetten, en Jose zelfs nog een mail kreeg van de school in Sendai ( ! ) dat ze nog kon en mocht komen. Blijkt maar weer dat het CFIP ulta extreem bezorgd is over alles. Maar goed, hun studiestage komt wel weer, en dan zal het des te leuker zijn!
Ik ga in ieder geval proberen zo snel mogelijk weer terug te gaan naar Japan :D